W sprawie planisty Linuksa dyskusje się nie skończyły. Linus nadal upiera się, że nie potrzeba osobnych planistów na biurka i dla serwerów. Odpiera też ciągle zarzuty, że planista powinien być w postaci wymiennych wtyczek. Zwykle na potwierdzenie tej metody przytacza się argument o wymiennych wtyczkach bezpieczeństwa, ale Linus twierdzi, że wynika to z kompletnie odmiennych modeli bezpieczeństwa, podczas gdy w kwestii planisty chodzi tylko o dopasowanie wydajności.

Tymczasem na jednym z blogów w sieci pojawił się interesujący artykuł, który stawia problem w zupełnie inny sposób. Autor tego wpisu uważa, że na biurku chodzi wcale nie o planistę ani o rzeczywistą wydajność, tylko o odpowiednie przeznaczanie pamięci na bufory dyskowe (block cache) i bufory systemu plików (inode/dentry cache), a zwłaszcza na te drugie. Dodatkowym ważnym parametrem jest współczynnik “wymienialności” (swappiness), który decyduje o tym, kiedy aplikacja zostaje przeniesiona z pamięci na dysk.

Najlepsze w tym tekście są konkretne polecenia jakie należy wpisać pod konsolą, aby sprawdzić teorię buforów na własnym komputerze.